บทที่ 4 ห้ามถอดแว่น

“จะหยุดร้องไห้ได้ยัง?” ร่างสูงพูดเสียงเรียบ เขาแค่บังเอิญเห็นจากตึกว่ายัยแว่นคนนี้กำลังเดินอยู่ในซอยเปลี่ยวๆ คนเดียวก็เลยคิดจะไปส่งก็แค่นั้น ก็ไม่ได้เป็นห่วงอะไรหรอก แค่กลัวว่าคนแบบเธอจะโดนใครมาหลอกง่ายๆ น่ะสิ หน้าตายิ่งเป็นพวกเชื่อคนง่ายอยู่ด้วย

“ก็..ฮึก...บอกกันดีๆ สิคะ ฮึกๆ” ไอรินตอบกลับเสียงสะอื้น เขาจะรู้บ้างรึเปล่าว่าการกระทำของเขามันน่ากลัวมากแค่ไหน มาเงียบๆ ไม่พอ ยังไม่ฉุดกระชากลากถูเธอแบบนี้อีก แล้วจะให้เธอคิดดีได้ยังไง

ไอรินเบะปากคว่ำ ความกลัวค่อยๆ หายไป ร่างบางถอดแว่นออกมา หยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋ามาซับน้ำตาโดยมีราชายืนมองอยู่เงียบๆ

“แล้วทำไมป่านนี้แล้วยังไม่กลับบ้านกลับช่องอีก” เขาเอ่ยถามฟีลบ่นๆ ไอรินก็เงยหน้าไปมองพร้อมกับตอบกลับ

“อาจาร์ยพึ่งปล่อยค่ะ” และในจังหวะนั้นเองเขาถึงได้เห็นใบหน้าโล้นๆ ของเธอ ใบหน้าที่ไร้แว่นกรอบใสหนาเตอะบดบังอยู่

“พี่ราชา?” ไอรินโบกมือไปมาเมื่อเห็นว่าราชาเอาแต่จ้องหน้าเธอนิ่ง ร่างสูงที่พอโดนทักก็กระแอมออกมาเล็กน้อย ใครจะไปคิดว่าภายใต้แว่นบ้าๆ นี่จะซ่อนใบหน้าสวยๆ ของเธอไว้กัน

สวบ

“อ๊ะ! ทำอะไรของพี่เนี่ย! ขาแว่นเกือบทิ่มตาหนูเลยนะ” ไอรินพูดขึ้นด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆ ราชาก็หยิบแว่นในมือของเธอมาสวมให้ดื้อๆ ดีนะที่เมื่อกี้ขาแว่นมันไม่ได้ทิ่มตาเธอน่ะ

“ทีหลังห้ามถอดแว่นอีก ไม่ว่าจะกรณีใดๆ ก็ตาม” ไอรินที่ได้ยินแบบนั้นก็คิ้วขมวดทันที เขาจะมายุ่งอะไรกับแว่นของเธอกัน เธอจะถอด เธอจะใส่มันก็เรื่องของเธอไม่ใช่เหรอ

“แล้วพี่จะมายุ่งอะไรด้วย หนูจะใส่จะถอดมันก็เรื่องของหนู” สายตาคมมองร่างบางที่ยอกย้อนเขากลับ จู่ๆ ก็รู้สึกว่าบนใบหน้ามันมีความร้อนขึ้นแปลกๆ

นั่นสิ เขาจะไปยุ่งกับเธอทำไมกัน

“บอกก็แค่ทำตาม”

“ห๊าา แบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอคะ?” ไอรินยังคงไม่เข้าใจ ส่วนราชาก็มองใบหน้าของเธออีกครั้ง

“ก็เพราะตอนเธอถอดแว่นมันน่าเกลียดยิ่งกว่าตอนเธอใส่แว่นอีก”

“ถ้าไม่อยากให้คนอื่นตกใจหน้าเห่ยๆ ก็อย่าถอดแว่นแล้วกัน” ว่าจบก็เดินหนีไปทันที ส่วนไอรินก็ได้แต่ยืนอึ้งอยู่แบบนั้น นี่เป็นครั้งแรกเลยที่มีคนมาวิจารณ์หน้าตาของเธอ ขนาดพ่อกับแม่ยังบอกว่าเธอหน้าตาน่ารักเลย แล้วทำไมผู้ชายคนนี้ถึงบอกว่าหน้าเธอเห่ยล่ะ

สรุปใครพูดจริงกันแน่เนี่ย!

“พี่ราชา รอหนูด้วยย!” ไอรินหยุดคิดเรื่องดังกล่าวพร้อมกับรีบวิ่งตามราชาไป นี่เขากะจะทิ้งให้เธอยืนอยู่ตรงริมถนนมืดๆ คนเดียวรึไง ไหนบอกว่าจะพาไปส่งไงเล่า!

ราชาเหลือบมองร่างเล็กๆ ที่กำลังเดินตามมาก็ยกยิ้มมุมปาก ร่างสูงเดินกลับเข้าไปในมหาลัย ตรงไปยังรถคันใหญ่ของตัวเอง ไอรินมองราชาที่ขึ้นคล่อมรถบิ๊กไบค์ตาละห้อย

“ขึ้นมาสิ จะยืนหาเห็บหาหมัดอะไร” เขาถามเสียงเรียบ แอบหงุดหงิดเล็กน้อยที่คนอย่างเธอจะต้องให้บอกให้กล่าวก่อนทุกครั้งถึงจะทำได้

“คะ..คือเบาะมันสูง หนูน่าจะขึ้นไม่ได้” ไอรินพูดเสียงเบา จะให้เธอตวัดขาขึ้นไปเลยก็น่าจะไม่ถึงแน่ๆ ราชาที่ได้ยินแบบนั้นก็ถอดหายใจพรืดใหญ่ ตาเธอบอดจนมองไม่เห็นรึไงว่ามันมีที่เหยียบอยู่ แต่แทนที่เขาจะบอก เขากลับทำอย่างอื่นแทน

“มานี่” ไอรินเม้มปากเล็กน้อยเมื่อราชากวักมือเรียกเธอเข้าไปใกล้ ร่างบางค่อยๆ ขยับเดินเข้าไป

“อ๊ะ” ร่างเล็กของเธอลอยขึ้นอีกครั้งจากการโดนราชาอุ้มจนตัวลอย ราชาจัดการให้เธอนั่งด้านหลัง ไอรินก็เกร็งสุดๆ เพราะรถมันทั้งใหญ่และก็สูงมากจริงๆ

“เกิดมาไม่สวยไม่พอ ขายังสั้นอีก”

“ชีวิตเธอนี่มันน่าสมเพชชะมัด!” ริมฝีปากบางแบะคว่ำ เอะอะอะไรก็ชอบด่าชอบว่าเธอจัง ตอนนี้เริ่มจะไม่มั่นใจในตัวเองแล้วจริงๆ แต่ไม่ทันจะพูดอะไรหมวกใบใหญ่ก็ถูกสวมเข้ามาที่หัวของเธอทันที

“มาใส่ให้หนูทำไมเนี่ย พี่ต้องเป็นคนใส่ไม่ใช่รึไง” ไอรินพูดขึ้น

“ใส่ไปอย่าพูดมาก เดี๋ยวก็ปล่อยให้ลงข้างทางซะเลยดีไหม” ไอรินมองใบหน้าหล่อที่เอ่ยเสียงดุใส่